snel en Ilja stierf voor zonsopgang.
Op de begrafenis noemde iedereen hem een held. Svetlana huilde, omhelsde Dasha en bleef maar zeggen dat mijn zoon haar dochter had gered. Maar ik had geen held nodig, ik had mijn zoon nodig.
De dag na de begrafenis kwam Svetlana met Dasha bij me langs. Het meisje hield een tekening vast en haar moeder een opgevouwen stuk papier.
‘Ilya heeft je nooit verteld waarom hij donor is geworden, toch?’ vroeg Svetlana.
Ik vouwde het briefje open en de eerste regels deden me beseffen
