en de artsen zeiden dat ze binnenkort weer naar huis zou kunnen.
Maar na een paar dagen voelde Ilya zich plotseling slechter.
Vlak voor zonsopgang kwam hij even weer bij zinnen en kneep in mijn hand.
« Mam, wat er ook gebeurt, geef Dasha de schuld niet. »
« Natuurlijk niet! Ilya, wat is er aan de hand? »
Hij keek me aan en fluisterde:
– En geef Svetlana ook niet de schuld.
– Maar waarom zou ik haar de schuld geven?
De zoon wilde iets zeggen, maar zweeg. Enkele minuten later verslechterde zijn toestand
