lach zo veel pijn kon doen.
Ik keek naar mijn handen.
Ze trilden.
Niet omdat ik zevenenzestig was.
Maar omdat ik eindelijk begreep dat mijn eigen zoon me maandenlang bewust aan mezelf had laten twijfelen.
Toen zei Renee iets wat alles veranderde.
‘Zodra de rechter akkoord gaat, kunnen we het buitenhuis verkopen voordat Patricia zich ermee bemoeit.’
Daniel aarzelde.
‘Patricia gaat vragen stellen.’
‘Daarom moeten we snel zijn.’
‘En mam?’
‘Ze krijgt een mooi appartement in een begeleid wooncomplex. We zeggen dat het voor haar eigen veiligheid is.’
Ik staarde
