wat ze met haar papieren doet.’
Mijn adem stokte.
Mijn briefjes.
De briefjes die ik had geschreven omdat ik aan mijn geheugen twijfelde.
Daniel had ze gezien.
Sterker nog, hij had ervoor gezorgd dat ik ze nodig dacht te hebben.
‘Verplaats straks die blauwe map weer,’ zei Renee. ‘En laat de onderste lade een beetje openstaan.’
Daniel knikte.
‘Vorige keer vroeg ze me of ik dacht dat ze vergeetachtig werd.’
‘En wat zei je?’
‘Dat het op haar leeftijd normaal was.’
Renee lachte zachtjes.
Ik had nooit gedacht dat een
