Nacht na nacht.
Jaar na jaar.
Voor het geval ze thuiskwam.
Susan reikte naar mijn hand.
Noah nam de hare.
Michael legde zijn hand op Mara’s schouder.
Voor het eerst in twee jaar liepen we samen naar de auto.
Niemand liep vooruit.
Niemand bleef achter.
We waren weer met vijf broers en zussen.
Precies zoals Thomas ons had opgevoed.
Voordat ze in de auto stapte, keek Susan nog even achterom naar het kleine lantaarntje naast zijn graf.
En ik stelde me voor dat Thomas zei wat dat licht elke nacht
