luisterde naar mijn kloppend hart en was verrast: niet bang. Helemaal niet bang.
Die avond nam ik een blikje vruchtensnoepjes mee van de tussenverdieping – het bevatte alle papieren van mijn grootvader en mijzelf. Ik vond een uitgeprinte bon, omcirkelde het totaalbedrag, nam het mee naar de kamer van mijn schoonmoeder en legde het op het nachtkastje.
Ze deed alsof ze sliep.
Kirill arriveerde op vrijdag, luisterde en krabde zich achter op zijn hoofd.
« Ze wil niet betalen, » zei hij. « Dat begrijp je toch? »
– Ik begrijp het. Laat het zo.
We
