je.”
„Ik dacht echt dat ik iets aardigs deed.”
„Dat geloof ik.”
Hij slikte.
„Ik heb nooit beseft hoe vaak je die vraag al hebt moeten beantwoorden.”
Ik legde mijn hand op zijn arm.
„Misschien begrijp je het nu.”
Hij knikte.
« Ja. »
Toen omhelsde hij me.
En voor het eerst voelde die omhelzing niet als medelijden.
Maar als respect.
De avond valt
Later die avond vertrokken de gasten langzaam.
De tuin werd stil.
Er stonden nog glazen op tafel.
Een paar lampjes brandden tussen de bloemen.
Thomas en ik gingen
