we nooit hadden mogen stellen.”
Robert keek op.
Mijn zus vervolgde:
„We dachten dat we haar hielpen door haar te vertellen wat ze miste. Maar misschien waren wij degenen die niet zagen wat ze allemaal had.”
Ze omhelsde me.
Ik hield haar stevig vast.
De verontschuldiging
Na de toespraken kwam Robert naar me toe.
Hij zag er beschaamd uit.
“Zoveel Eleanors…”
Ik glimlachte voorzichtig.
« En? »
„Het spijt me.”
„Waarvoor precies?”
Hij keek me aan.
„Omdat ik deed alsof ik beter wist hoe jij je voelt dan jijzelf.”
Ik knikte.
„Dank
