samen op de veranda zitten.
Hij pakte mijn hand.
„Dat was een bijzondere verjaardag.”
Ik glimlachte.
„Dat kun je wel zeggen.”
„Heb je ergens spijt van?”
Ik keek hem aan.
„Van mijn toespraak?”
Hij knikte.
„Nee.”
Hij glimlachte.
„Mooi.”
Ik leunde tegen hem aan.
„Weet je wat me het meest verbaast?”
« Wat? »
„Dat mensen soms zo druk bezig zijn met het leven dat iemand niet heeft geleid, dat ze vergeten te kijken naar het leven dat die persoon wél heeft.”
Thomas knikte langzaam.
„Dat is waar.”
We zaten een tijdje
