naar de gasten.
„Ik ben zeventig jaar geworden zonder kinderen. En blijkbaar vinden sommige mensen dat nog steeds iets verdrietigs.”
Niemand zei iets.
„Maar ik wil jullie vandaag vertellen dat ik geen verdriet heb verborgen.”
Ik haalde diep adem.
„Ik heb een leven geleefd dat ik zelf heb gekozen.”
Ik keek naar Robert.
„En ik zou het waarderen als mensen eindelijk ophouden mijn geluk in twijfel te trekken.”
Hij keek naar zijn schoenen.
„Dat bedoelde ik niet…”
„Dat weet ik,” zei ik vriendelijk. „Maar soms kunnen goedbedoelde woorden toch pijn
