Een paar seconden lang dacht ik eraan niets te zeggen.
Ik had mijn hele leven geleerd om ongemakkelijke opmerkingen met een glimlach te beantwoorden.
Maar toen keek ik naar de mensen om me heen.
Naar Thomas.
Naar Margaret.
Naar Daniel.
Naar de vrienden die al tientallen jaren deel uitmaakten van mijn leven.
En ik wist dat ik deze keer niet zou zwijgen.
Mijn antwoord
Ik stond langzaam op.
„Robert, dank je voor je woorden.”
Hij glimlachte opgelucht.
„Graag gedaan, tante.”
„Maar ik wil iets rechtzetten.”
Zijn glimlach verdween.
Ik keek
