me aan.
„Tante Eleanor heeft nooit kinderen gekregen. En ik weet dat ze altijd zegt dat ze daar gelukkig mee is.”
Hij pauzeerde.
„Maar misschien heeft ze gewoon geleerd om haar verdriet te verbergen.”
De tuin werd doodstil.
Margaret sloot haar ogen.
Thomas legde zijn hand op mijn arm.
Ik keek naar Robert.
Hij leek werkelijk te geloven dat hij iets liefs zei.
„Daarom,” vervolgde hij, „wil ik vandaag zeggen dat wij allemaal haar familie zijn. Dat ze niet alleen hoeft te zijn.”
Er klonk aarzelend applaus.
Ik bleef zitten.
