Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Dat is lief van haar.”
Mijn kleindochter keek naar me.
“Maar oma, sterke mensen mogen toch ook huilen?”
Ik keek haar verbaasd aan.
Toen glimlachte ik.
“Ja, schat. Dat mogen ze zeker.”
Ze sloeg haar armen om me heen.
En ik hield haar stevig vast.
Een jaar na mijn zestigste verjaardag organiseerden mijn kinderen opnieuw een diner.
Deze keer was het mijn eenenzestigste verjaardag.
Ik had niets voorbereid.
Geen taart gebakken.
Geen zeven borden klaargezet.
Geen urenlang in de keuken gestaan.
Sarah had me
