zeven stoelen.
Ik keek naar mijn kinderen.
Sarah glimlachte.
“We dachten dat je misschien dezelfde tafel wilde houden.”
Ik liep langzaam dichterbij.
Op de tafel stond een klein kaartje.
Ik pakte het op.
Daarop stond:
‘Voor de vrouw die altijd een plaats voor ons vrijhield.’
Ik begon opnieuw te huilen.
Toen zag ik iets aan de muur.
Een ingelijste foto.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Het was een foto van ons gezin, genomen toen mijn jongste dochter nog een baby was.
Ik stond in het midden.
Zes kinderen om me heen.
