Ik weet het, lieverd.”
Toen keek ik naar mijn zes kinderen.
“Maar als jullie me echt iets willen geven, beloof me dan één ding.”
Ze keken op.
“Wat dan?” vroeg Sarah.
“Laat me niet alleen achter aan een gedekte tafel.”
Er viel een lange stilte.
Toen stapte Daniel naar voren.
Hij pakte mijn hand.
“Dat beloven we.”
Die avond gingen we alsnog naar binnen.
Mijn kinderen verwarmden het eten.
Sarah sneed haar favoriete appeltaart aan.
Michael stak nieuwe kaarsjes op de verjaardagstaart.
Rebecca zette muziek op.
En Emily haalde de
