sleutels.
Toen naar mijn oude huis.
Het huis waarin ik mijn kinderen had grootgebracht.
Het huis waarin ik zoveel nachten wakker had gelegen vanwege onbetaalde rekeningen.
Het huis waarin ik mezelf had beloofd dat mijn kinderen nooit zouden merken hoe bang ik soms was.
En nu stonden diezelfde kinderen voor me.
Met sleutels van een nieuw huis.
Voor mij.
Ik begon te huilen.
Maar toen gebeurde iets onverwachts.
Ik gaf de sleutels terug aan Thomas.
Zijn glimlach verdween.
« Ik heb? »
Ik keek naar hem.
“Ik ben dankbaar. Echt.”
Ik slikte.
“
