naar de sleutels.
“Jullie hebben een huis gekocht?”
Thomas knikte.
“Een klein huis. Met drie slaapkamers. Een tuin. En een veranda.”
Ik drukte mijn handen tegen mijn mond.
Mijn kinderen begonnen te lachen en te huilen tegelijk.
Maar ik kon nauwelijks ademhalen.
“Waarom?” fluisterde ik.
Sarah keek me aan.
“Omdat jij ons een thuis hebt gegeven toen je zelf bijna niets had.”
Mijn ogen vulden zich opnieuw met tranen.
“Dat hoefden jullie niet te doen.”
“We weten het,” zei Michael.
Hij glimlachte.
“Maar we wilden het.”
Ik keek naar de
