andere hand.
“Maar als je ons nog vijf minuten geeft, willen we je laten zien waarom we hier allemaal zijn.”
Ik keek naar mijn kinderen.
Zes gezichten.
Zes levens.
Zes mensen voor wie ik jarenlang alles had gedaan.
En ondanks mijn verdriet wilde ik weten wat ze hadden voorbereid.
“Goed,” fluisterde ik.
Michael glimlachte.
“Kom met me mee.”
We liepen naar de witte bestelwagen.
Op de zijkant stond een logo van een verhuisbedrijf.
Ik fronste.
“Waarom hebben jullie een verhuiswagen?”
Thomas, mijn oudste zoon, keek naar mij.
“Mam, weet je
