niet.
Dat was helemaal prima.
Soms betekenen de kleinste gebaren veel meer voor degene die ze ontvangt dan voor degene die ze geeft.
Hij hief zijn lepel op en proefde de soep.
Na een ogenblik sloot hij zijn ogen.
‘Dat is geweldig,’ fluisterde hij.
‘Dank u wel,’ antwoordde ik. ‘Het is het recept van mijn moeder.’
Daarna keerde ik terug naar de toonbank onder haar foto.
Terwijl ik hem van zijn lunch zag genieten, dacht ik aan de belofte die ik achttien jaar eerder naast haar ziekenhuisbed had gedaan.
Een
