onderzoekers en kreeg een voorwaardelijke straf en een taakstraf opgelegd.
Ik was aanwezig bij de uitspraak.
Toen ik de gelegenheid kreeg om te spreken, vertelde ik de rechtbank over mijn moeder.
Ik beschreef haar 38 jaar waarin ze maaltijden serveerde aan mensen die het zich niet altijd konden veroorloven.
Ik legde uit waarom ik het restaurant naar haar had vernoemd.
Toen zei ik iets waar ik al maanden over had nagedacht.
“Dit waren niet zomaar rekeningnummers. Het waren nummers van mensen. Grootouders. Ouders. Buren. Mensen die ons vertrouwden.”
Ik heb
