en trok me overeind.
Mijn knie stootte tegen de tafel.
Koffie morste over het witte tafelkleed.
‘Ga weg,’ beval hij opnieuw.
‘Ik ga wel,’ antwoordde ik.
Maar hij bleef me naar de ingang duwen.
Mijn beschadigde laars bleef haken aan het tapijt, waardoor ik opzij struikelde.
Toen zag ik iets dat de hele situatie veranderde.
Een oudere vrouw in een paarse jas stond bij de receptie.
Ze leunde op een wandelstok en betaalde haar rekening.
Madison accepteerde haar creditcard.
Maar in plaats van meteen de officiële betaalterminal van het restaurant
