neerlegde. Er kwamen geen zachte geluiden uit de keuken, waar ze vaak bezig was, zelfs op momenten dat er eigenlijk niets hoefde te gebeuren.
Ik liep langzaam door de kamers, terwijl een ongemakkelijk gevoel steeds sterker werd.
De slaapkamer was leeg.
Niet chaotisch. Niet alsof iemand in paniek was vertrokken. Maar zorgvuldig leeg. Alsof iemand de tijd had genomen om alles mee te nemen wat van haar was.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Hallo?” riep ik, hoewel een deel van mij het antwoord al wist.
Er kwam geen reactie.
