van duizend kleine momenten van eerbied, tegemoetkoming en toegeven. De jurk was het enige wat hij me kon laten zien als hij op een bruiloft zijn telefoon opende en zei: kijk, dit bedoel ik, zo ziet het eruit.
leuk vinden.
Hij had iets nodig om naar te wijzen.
En zijn vrouw had hem er, zonder het te willen, een gegeven.
Ik reed mijn oprit op en zette de motor af.
Grant bleef een moment roerloos staan.
‘Dank u wel,’ zei hij. ‘Voor uw moed om op te komen voor uzelf.’
‘
