bijpassende corsages, en aan de geforceerde glimlach toen ik de woorden uitsprak.
De moeder van de bruidegom. Ik had de hele dag gedacht dat de kleur iets over mijn positie moest zeggen, een klein, weloverwogen signaal over mijn plaats in de nieuwe familie waar mijn zoon in zou trouwen.
Wat het daadwerkelijk had gedaan, was iets heel anders.
Dat was het enige waar Grant naar kon wijzen.
Het zichtbare, specifieke, ondubbelzinnige bewijs van iets waarvoor geen enkel afzonderlijk bewijs bestond.
Daarvoor was er slechts een patroon, slechts de langzame opeenstapeling
