kalme persoon leek te zijn. »
‘Kalm zijn is niet hetzelfde als zwijgen,’ zei ik. ‘Dat had ik je al veel eerder moeten vertellen.’
We reden naar huis zonder radio. De stad trok aan ons voorbij, alledaags en onverschillig, en Grant zat op de passagiersstoel met zijn jas over zijn schoot, zoals hij vroeger als tiener altijd op die plek zat als hij van een moeilijke tijd thuiskwam.
Ik dacht aan de blauwe jurken. Aan Vanessa’s moeder bij de ingang in haar bijpassende blauwe jurk, en aan de tantes met hun
