dit niet als een toast moeten beginnen. Mam had daar gelijk in.’ Hij keek me aan. ‘Maar ik ga niet meer doen alsof.’
Vanessa keek hem aan, en voor het eerst die dag viel de hele act weg. Wat eronder schuilging was angst. Echte, onverhulde angst.
‘Ga je me verlaten?’
‘Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren.’ Hij zei het openhartig, zonder wreedheid. ‘Ik weet dat we hulp nodig hebben. Ik weet dat ik moet stoppen met ja zeggen, omdat ik bang ben voor de gevolgen als ik nee
