had gezien, en voor wat ik maandenlang had geobserveerd zonder het een naam te geven.
« Toen mijn moeder vroeg of ik gelukkig was, » zei hij, « wilde ik nee zeggen. »
Vanessa deed een stap achteruit.
Wat zeg je?
“Ik zeg dat ik haar eerlijk had moeten antwoorden.”
“We zijn vandaag getrouwd.”
« Ik weet. »
Haar stem brak. « Dus je doet dit hier? Voor ieders ogen? »
Hij keek de kamer rond. Zijn stem klonk vastberaden, zoals die van iemand die eindelijk ergens was aangekomen waar hij al lang naartoe had gestreefd.
‘Ik had
