zeg.’
Vanessa drukte de rug van haar hand tegen haar wang. Haar moeder kwam dichterbij. Vanessa hief een hand op zonder haar aan te kijken.
“Mam. Alsjeblieft.”
Haar moeder stopte. Dat verbaasde me meer dan al het andere dat er gebeurd was.
Vanessa keek Grant lange tijd aan. Daarna keek ze naar mij.
‘Het spijt me van de jurk.’ Ze haalde diep adem. ‘Het was wreed.’
Haar moeder verstijfde. « Vanessa— »
‘Dat was het,’ zei ze, zonder haar woorden te verzachten.
Er veranderde iets in de kamer. Niet zozeer warmte. Eerder
