staarden hem aan.
“We hebben gedaan wat we konden. Nu geven we ze de ruimte.”
Ze begonnen achteruit te deinzen.
De moeder hield hen in de gaten.
Toen stond ze op.
Het welpje volgde.
Rahim verwachtte dat de tijger in de bomen zou verdwijnen.
In plaats daarvan liep het naar hem toe.
Iedereen verstijfde opnieuw.
DEEL 5 — HET MOMENT DAT NIEMAND VERWACHTTE
De tijger stopte pal voor Rahim.
Hij kon elk detail van het gezicht zien.
Er kleefde nog steeds water aan zijn snorharen.
Zijn ademhaling was langzaam.
Rahim bewoog
