die ze zelfs aan zichzelf nooit had toegegeven in haar contacten had bewaard.
Aan de andere kant van de lijn sprak Malik eindelijk.
« Waar ben je? »
Serena sloot haar ogen.
Die vraag brak iets in haar veel effectiever dan woede dat zou hebben gedaan.
Ze vertelde het hem.
Twaalf minuten later stopte een oude pick-up naast de stoeprand.
Malik stapte naar buiten.
Hij zag er ouder uit dan Serena zich herinnerde.
Niet oud.
Net bewoond.
Er waren nu vage lijntjes naast zijn ogen, een paar grijze haren langs zijn slapen,
