en de kalme houding van een man die jarenlang had geleerd welke problemen paniek rechtvaardigden en welke niet.
Hij keek naar Serena.
En dan bij de koffers.
Hij stelde geen vragen.
Hij tilde beide tassen in de vrachtwagen.
Serena klom op de passagiersstoel.
Twee straten lang sprak geen van beiden.
Ten slotte hield Malik zijn ogen op de weg gericht en zei: « Ik help je vanavond. »
Serena wachtte.
“Maar je bent me een verklaring verschuldigd.”
Ze knikte.
‘Een echte,’ voegde hij eraan toe.
« Ik weet. »
Drie jaar eerder zou Serena
