had te maken met vijandige investeerders.
Verslaggevers.
Advocaten.
Bestuursleden.
Niets had haar ooit zo kwetsbaar laten voelen als een twaalfjarige jongen met een botermes.
‘Allebei,’ zei ze.
Jaylen keek naar haar.
“Maar vooral omdat ik echt hulp nodig had.”
Hij knikte.
Vervolgens legde hij nog een sneetje toast op een bord en schoof het naar haar toe.
Het was geen vergeving.
Het was geen vriendschap.
Maar het was eerlijk.
Serena heeft hem aangenomen.
De volgende drie dagen deed ze wat Serena Vale altijd deed als ze bang was.
Ze werkte.
