aan het maken was.
Hij was lang voor een twaalfjarige.
Dun.
Rustig.
Hij had Maliks gewoonte overgenomen om eerst goed na te denken voordat hij sprak.
Jaylen wierp een blik op Serena.
“Ik weet wie je bent.”
Serena stopte.
“Dat had ik al verwacht.”
“Jij hebt mijn vader ontslagen.”
« Ja. »
Jaylen smeerde pindakaas op zijn toast.
Hij klonk niet boos.
Dat maakte de vraag alleen maar ingewikkelder.
“Bent u hierheen gekomen omdat u echt hulp nodig had?”
Serena zei niets.
‘Of omdat je geen rijke mensen meer kon bellen?’
Serena
