werd uiteindelijk beloond, en haar uitstekende gezichtsvermogen bepaalde het lot van het meisje: ze werd naar een scherpschutterschool in de buurt van Ufa gestuurd.
Het was daar dat Zinaida voor het eerst echt een geweer oppakte.
Het wapen werd plotseling bijna een verlengstuk van haar eigen lichaam.
Nauwkeurig.
Koud.
Begrijpelijk.
In tegenstelling tot mensen, beloofde het nooit iets wat het niet kon waarmaken.
In de herfst van 1941 bevond Zinaida zich al aan het front.
In de loop van drie jaar oorlog ontwikkelde het tengere, hoekige weesmeisje zich tot een
