alsof het haar eigen dochter was.
‘Nu je terug bent,’ zei Maria Vladimirovna. ‘Maar begrijp goed: Marisha is bij mij opgegroeid. Ze kent geen andere familie. Wat ben je van plan?’
Zinaida keek naar haar dochter.
En dan terug naar Goretskaya.
— Ik zal je niets afnemen.
– Wat wilt u?
— Om dichtbij te zijn.
Ze hield even stil.
« Ik wil dat Marina de waarheid weet. Ik wil dat ze een moeder heeft. En ik wil dat jij ook bij haar blijft. Als je me dat toestaat. »
Maria Vladimirovna bestudeerde haar gezicht
