controles.
Kazernes, waar ‘s winters sneeuw doorheen waaide.
Ze heeft het overleefd.
Waarschijnlijk omdat ze al heel lang geduldig is.
Omdat ik in het weeshuis heb leren vechten.
Want ergens diep vanbinnen bleef er maar één verlangen over.
Zie Marina.
Elke avond, voordat ze naar bed ging, herhaalde ze de naam van haar dochter.
Als een gebed.
Hoewel ik nooit heb geweten hoe ik moest bidden.
In 1955 begonnen ze oude dossiers opnieuw te bekijken.
Zinaida werd vervroegd vrijgelaten.
Zes maanden later ontving ze een officieel revalidatiedocument, na tientallen bezoeken
