lichtflitsen naar beneden daalden.
Toen zei hij:
Er is maar één manier.
– Welke?
« Niet bepaald knap. Maar het werkt. Als het regiment denkt dat je mijn frontvrouw bent, zal niemand je ooit nog aanraken. »
Zinaida begreep aanvankelijk niet eens wat ze hoorde.
– Je vrouw?
— Formeel gezien wel.
Maar dat is niet waar.
– En wie gaat dat controleren?
Hij sprak kalm, zonder een spoor van een glimlach.
« Ik ben weduwnaar. Ik ben nu al drie jaar alleen. Ik heb hier geen affaires en dat zal ik ook niet krijgen. En je
