was er één beeld dat iedereen bijzonder vond.
Niet de grote familiefoto.
Niet de taart met het getal 78.
Niet het moment waarop Andreas zijn brief liet voorlezen.
Het was een eenvoudige foto die Emma ongemerkt had gemaakt.
Sofia en Andreas zaten naast elkaar op hun bankje.
Hun gezichten waren gerimpeld.
Hun ogen half gesloten van vermoeidheid.
Hun handen lagen in elkaar.
Ze keken niet naar de camera.
Ze keken naar elkaar.
Onder die foto schreef Emma:
Ze begonnen met twee ringen en een belofte. Achtenzeventig jaar later hadden ze
