jaar nog steeds bij elkaar wilden zijn.
Voor Sofia en Andreas was het alsof ze opnieuw achttien en eenentwintig waren.
Alsof ze weer in dat kleine zaaltje stonden.
Met een geleend pak.
Een zelfgemaakte jurk.
En twee trouwringen die bijna hun hele bezit vormden.
Toen de muziek eindigde, bleef Andreas zijn vrouw vasthouden.
‘Weet je nog wat ik je op onze trouwdag beloofde?’ vroeg hij.
Sofia knikte.
‘Dat je mijn hand nooit zou loslaten.’
Andreas keek naar hun ineengestrengelde vingers.
‘Ik heb mijn best gedaan.’
Ze glimlachte door haar tranen
