met houten stoelen en een paar slingers aan het plafond.
Andreas keek naar zijn vrouw.
‘Mag ik deze dans van je?’
Sofia begon te lachen.
‘Andreas, we kunnen nauwelijks nog lopen.’
‘Dan dansen we langzaam.’
Hun kinderen hielpen hen voorzichtig overeind.
Andreas legde zijn hand op Sofia’s middel.
Zij legde haar hand op zijn schouder.
Ze bewogen nauwelijks.
Een klein stapje naar links.
Een klein stapje naar rechts.
Maar niemand in de tuin kon zijn ogen van hen afhouden.
Voor hun familie waren het twee oudere mensen die na achtenzeventig
