bezoek kwam tien minuten met haar doorbrengen.
Die tien minuten werden steevast vijfenveertig minuten.
De heer Wilson stond erop me foto’s te laten zien van elke auto die hij sinds 1967 in zijn bezit had gehad.
Een gepensioneerde schoolbibliothecaresse genaamd Jean corrigeerde mijn grammatica met zoveel plezier dat ik uiteindelijk kleine foutjes begon te maken, alleen maar om haar te zien glimlachen.
Aanvankelijk bleef ik steeds op mijn horloge kijken.
Toen ben ik ermee gestopt.
Jona merkte het op.
Hij gaf geen commentaar.
Walters ontwerp kreeg langzaam vorm.
Eén verhaal.
