mijn keel dichtknijpen.
« Waarom? »
“Want daar werd hij weer zichzelf.”
Ik keek naar beneden.
“Niet in vergaderzalen. Niet achter een bureau. Niet als de man van wie iedereen iets nodig had.”
Jonah haalde zijn schouders op.
“Gewoon Walter.”
Ik knikte.
“Het Verandahuis.”
De bouw begon drie weken later.
Ik had verwacht dat mijn rol eenvoudig zou zijn.
Budgetten.
Roosters.
Goedkeuringen.
Dat was niet het geval.
Het bouwproces was eenvoudig.
De mensen waren harder.
Niet omdat ze moeilijk waren.
Omdat ze wilden praten.
Mevrouw Turner wilde elke keer dat ik op
