nodig had.
Daarna ging ik naar de badkamer van het ziekenhuis en ging op de gesloten toiletbril zitten tot het trillen ophield.
De volgende twee dagen bracht ik door met het slikken van medicijnen, het kijken naar tekenfilms, het eten van opgewarmde soep en het slapen in ongemakkelijke houdingen, zodat Lucy mijn hand kon pakken als de pijn haar wakker maakte.
Mijn moeder heeft nooit gebeld.
Mijn vader ook niet.
Ondertussen plaatste Derek een foto van champagneglazen en een kleermakersspiegel met een bericht dat zoiets luidde als: « Geweldige week, nog
