maanden begon hij iets op te merken.
Marianne kocht nooit iets anders. Ze keek nauwelijks naar de gebakjes in de vitrine en vroeg nooit naar aanbiedingen. Zelfs wanneer er versgebakken lekkernijen op de toonbank lagen, bleef haar bestelling hetzelfde.
En wat hem nog meer verbaasde: ze kwam altijd alleen.
Op regenachtige dagen, tijdens koude winterochtenden en zelfs wanneer het dorp bedekt was met een dun laagje sneeuw, verscheen ze op hetzelfde tijdstip.
Alsof die ene wekelijkse boodschap een afspraak was die ze nooit wilde missen.
