had om een verklaring moeten vragen.
In plaats daarvan zag ik de vermoeidheid in zijn ogen en knikte.
“Ik beloof het.”
Twee dagen later was mijn man er niet meer.
De begrafenis vloog voorbij in een waas van bloemen, stoofschotels, knuffels en mensen die me vertelden wat een goede man Zane was geweest.
Daarna ging iedereen naar huis.
Ik keerde terug naar een huis dat, zonder hem, onvoorstelbaar stil aanvoelde.
Geen voetstappen.
Geen stemgeluid uit een andere kamer.
Geen stille gesprekken voor het slapengaan.
Alleen stilte.
Twee dagen na de
