opgericht voor studenten die zijn opgegroeid zonder de stabiele steun van een van hun ouders.
Het was niets extravagants.
Er staan slechts een paar stoelen, een kleine tafel en een glazen vitrinekast vooraan in de kamer.
In dat doosje legde Mara een van Zanes ongeopende verjaardagskaarten.
Ze stond daar lange tijd naar te staren.
‘Hij is me nooit vergeten,’ zei ze.
Ik keek haar aan.
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Dat heeft hij nooit gedaan.’
En voor het eerst sinds de dood van mijn man begreep ik dat verdriet niet altijd draait
