woorden ooit zou lezen, maar hij wenste haar een fijne verjaardag en dacht elke dag aan haar.
Mara’s ogen vulden zich met tranen.
“Waren er meer?”
Ik knikte.
Toen pakte ik er nog een.
En nog een.
Verjaardagskaarten.
Brieven.
Aantekeningen over het schooljaar.
Teruggezonden foto’s.
In één van de enveloppen zat een kleine cheque.
Zijn liefdesverklaring lag al tientallen jaren ongelezen.
Langzaam maar zeker begonnen we het verhaal in elkaar te zetten.
Voordat ik Zane leerde kennen, had hij al een relatie met Mara’s moeder, Elise.
Toen Elise zwanger werd,
