al op onze trouwdag.
Je keek naar de deur alsof je hoopte dat iemand je zou komen halen.
Ik was te trots om te vragen of je werkelijk met me wilde trouwen.
En daarna was ik te laf om toe te geven dat we misschien een vergissing hadden gemaakt.
Hanna voelde een pijnlijke steek in haar borst.
Niet omdat de woorden lief waren.
Maar omdat hij het had geweten.
Al die jaren.
Hij had haar verdriet gezien.
En toch had hij er nooit over gesproken.
Ze pakte de volgende brief.
