plek.’
Voor het eerst sinds lange tijd voelde Hanna zich niet alleen iemands moeder of weduwe.
Ze was weer een vrouw met een eigen naam.
Een eigen wens.
Een eigen toekomst.
In de zomer begon ze twee middagen per week vrijwilligerswerk te doen bij een plaatselijk ontmoetingscentrum voor ouderen.
Ze schonk thee in.
Ze las voor aan mensen die slecht konden zien.
Ze luisterde naar verhalen.
En langzaam begon ze zelf ook meer te vertellen.
Op een middag vroeg een oudere bezoekster:
‘Was u gelukkig getrouwd?’
Hanna dacht lang na.
