laten lijken. De barsten in het leer en de verkleurde sluitingen herinnerden haar juist aan de lange tijd waarin niemand ernaar had omgekeken.
Af en toe haalde ze de foto’s tevoorschijn en las ze de brieven opnieuw.
Ze wist nog steeds niet hoe Anna’s leven precies was verlopen. Misschien zou dat altijd een raadsel blijven.
Maar ze wist nu dat de vrouw achter de oude foto’s meer was geweest dan alleen een naam in een familieverhaal. Ze had haar eigen gedachten, twijfels en dromen gehad. Ze had beslissingen genomen die
